... مهربان باش

روزگار آن‌قدر نامراد و نارفیق هست که همه‌ی آدم‌ها هر قدر هم که بزرگ باشند و بزرگ بنمایند، توی لحظه‌هایی از زندگی‌شان، به حرف‌های مهربانانه‌ی‌ کسی نیاز داشته باشند. خواستم بگویم این وسط اگر این موهبت و فرصت، به تو رسید و برخوردی به آدمی که فکر می‌کرد کم آورده، به بن‌بست رسیده، که دلش جمله‌های مهربان می‌خواست، امید برای ادامه‌ی راه می‌خواست، دلش شانه‌ای برای رها کردنِ بغضی می‌خواست، دریغ نکن. بیشتر از او به خودت کمک کرده‌ای. بزرگ شده‌ای. هیچ چیز به قدر محبت‌کردن، ظرفِ آدم را بزرگ نمی‌کند.

/ 11 نظر / 17 بازدید
نمایش نظرات قبلی
سامی دخت

و اگر محبت کردی و ظرفت بزرگ شد و کسی بی هوا زد زیر ظرف و ظرفت را شکست؟؟؟آخر این قصه چه می شود؟؟ آخر قصه آدمهایی که هی محبت میکنند و هی ظرفشان را می شکنند؟؟

gandolf

سمعا و طاعتا بانوی آب و آیینه :)

مریم ...

با این موافقم وقتی واسه یکی میشی سنگ صبور و بی اختیار غم اون میشه غم تو. بزرگ میشی صبور میشی مهربون تر از اون چیزی که هستی میشی ...

سیده فاطمه

من هم دریغ نکردم وطلب هم نکردم ...اما الان بد جوری به هم ریخته ام .کاش خدا دلم روتنها وتنها ظرف محبت خودش کنه.ظرف محبت خدا هیچوقت نمیشکنه و غیر صاحبش رونمیخواد.

سناء

دیروز گذشته است؛ و فردا شاید هرگز نیاید. لحظه "حال" را دریابیم چون تنها فرصتی است که برای رسیدگی و مراقبت از عزیزانمان داریم. ممنون. مثل همیشه خوش عطر بود کلمه هایتان[قلب]

زهرا

منتظر جوابت هستم عزیزم