از القاب شیرینش

یکی دیگر از لقب‌های شیرینش هم این بود؛ «کاشفَ الکرب عَن وجهِ الحُسین». بلد بود غم را از چهره‌ی برادرش بزداید، ببرد. حسین علیه‌السّلام وقتی می‌دیدش چهره‌اش روشن می‌شد، خندان می‎شد. بس که خاطرش را می‎خواست.

لابد برای همین، وقتی که آمد برای رفتن اجازه بگیرد، حسین علیه‌السلام گریه کرد؛ خیلی گریه کرد.*

*فبکی الحسین بکاء شدیداً

/ 4 نظر / 57 بازدید
زهرا

مرحبا بانو... دلم هوای روضه ات را کرده بود.

لرمانتف

تشكر بابت ِ پست هاي خوبي كه در اين مدت مي نويسيد

آنارم

هم كرب مانده هنوز هم بلا؛ كاشف الكرب نيست ولي...

سید علی موسوی باروق

آفرین سرکار خانم مریم روستا ، من نوسنده روضه برای ارباب بی کفنم ،برای این تکه از روضه ات خیلی گریستم، آتشم زد. اجرت با مادرم زهرا