می‌خواهم معلم بشوم...

امروز رفتم شرکت. بعدِ سه ماه. رفتم همکارها را ببینم. دلم تنگ شده بود برای همه‌شان. برای اتاق کارِمان. برای حاج‌آقا صمدی و لهجه آذری‌ش و چای‌های خوش رنگ‌ش بیشتر. اصلاً لازم بود یکی، این روزها یادم بیاورد گذرِ تند زمان را. باورم نمی شد سه سالی که این‌جا پروژه‌های ریز و درشت شهرسازی را با دکتر و همکارها کار می‌کردیم هم، مقطعی از زندگی من بود که تمام شد. همکارها هنوز منتظر بودند من برگردم. هنوز باور نمی‌کنند کسی که سه سال، با آن علاقه و پشتکار، توی همه تیم‌ها و پروژه‌های شرکت فعال بود، طرح‌ سامان‌دهی ورودی سنندج و میدان گاز و خیابان انقلاب شیراز و قزوین و بافت‌های فرسوده تهران را مطالعه و تحلیل کرده بود و اسکیس زده بود، دیگر نمی‌خواهد ادامه بدهد. به بچه‌ها نگفتم همین یکی دو روز توی کسوت دانش‌جویی درس خواندن، و یکی دو روز، توی کسوتِ معلمی، درس دادن را ترجیح می‌دهم. نگفتم من، سر و کله زدن با دانش‌جوهام با آن‌که خیلی کوچک‌تر از من نیستند را بیشتر دوست دارم. عشق می‌کنم که یاد می‌گیرم و یاد می‌دهم. نگفتم من با آن‌که شهرسازی را دوست دارم، آدمِ ده ساعت کارِ بیرون از خانه نیستم. نگفتم من آدمِ سر و کله زدن با کارفرما و کارشناس‌های ریز و درشتِ وزارت مسکن و سازمان‌های مسکنِ استان‌ها نیستم. نگفتم من با آن‌که عاشق سفرم، آدمِ ماموریت‌های سه، چهار روزه‌ی گروهی با آن اقتضائاتش نیستم. نگفتم از کار کردن توی فضای مختلط معذب می‌شوم. اما وقتی همه‌شان منتظر دلیل بودند، یادم آمد برای‌شان بگویم: از همان سال‌های دبستان، اولین بار که موضوع انشاءمان «در آینده می‌خواهید چه‌کاره بشوید» بود، ننوشتم می‌خواهم مهندس بشوم. نوشته بودم: «بسم الله الرّحمن الرّحیم. من در آینده می‌خواهم معلّم بشوم. چون‌که شغل انبیاست...»

باورم نمی‌شود آینده آمد و من معلّم شدم.      

/ 5 نظر / 52 بازدید
محمد

معلمی‌تان مستدام و پربرکت :)

masihayi

مباركت باشه!

م

بسم الله اللهم انی اسئلک یا الله یا رحمن یا رحیم یا ... یا علیم یا حلیم یا حکیم ... سلام علیکم فرهیخته دخترم «بسم الله الرّحمن الرّحیم من در آینده می‌خواهم معلّم بشوم چون‌ که شغل انبیاست ...» الحمدلله آینده آمد و شما معلّم شدید ... تالی تلو انبیاء ... دوستتان دارم هم چون اطهر دختری ... [گل]

زرین

لذت بردم دنیا دار گذر است و به چشم به هم زدنی تمام شدنی زندگی انگونه خوش است که لذت دنیا و سلامت عقبی را توامان داشته باشد که معلمی میتواند از ان گونه باشد.

زهرا

سلام مریم جان کتاب زیبای برای خاطر ایه هایتان را خواندم و برای چند دوست هدیه بردم. زیادهم دوستش داشتند اولین باری است که مفتخر به حضور در وبلاگتان شدم مسئله کار کردن یا نکردن خانمهای مذهبی تحصیل کرده انهمه در مقاطع بالا و دانشگاه های خوب دولتی به نظرم پیچیده است اگر خانمهایی مثل شما وارد موارد اجرایی نشوند پس چه کسی متعهدانه کار انجام دهد؟! تدریس به جای خود بسیار هم ارزشمند اما فاصله علمی که دانشجوی شما می اموزد و عملی که باید داشته باشد، به نظرم تعهد و شجاعت در عمل است. دانشجوها اگر الگوهای خوب اجرایی چون شما نداشته باشند از که بیاموزند؟