همه بر سرِ زبانند و تو در میانِ جانی

وقت‌هایی که تنهایِ تنها می‌شوم، می‌آیی می‌نشینی همین‌جا کنار قرآن و سجاده‌ام؛ مونسم می‌شوی. روزهایی که خانواده‌ام، رفیق‌هام دور و برم نیستند، رفیقم می‌شوی. بقیه که دردم را نمی‌فهمند، حدس هم نمی‌توانند بزنند، آیه‌هات را مرهم می‌کنی و می‌کشی رویِ تک تکِ زخم‌هام؛ طبیبم می‌شوی. پشتم که خالی می‌شود، تکیه‌گاهِ امنم می‌شوی؛ ستونم می‌شوی. بی‌آن‌که غیرتت بگذارد فریادم را خلایق بشنوند، فریادرسم می‌شوی. حیران و سرگردان که می‌شوم، چراغ می‌فرستی برام؛ دلیلم می‌شوی... سخت می‌خواهمت آقایِ من! داشتنت جبرانِ همه‌ی نداشتن‌هاست.  


یا انیسَ من لا انیسَ له.
یا رفیقَ من لا رفیقَ له،
یا طبیبَ من لا طبیبَ له،
یا عِمادَ من لا عِمادَ له،
یا مغیثَ مَن لا مغیثَ له
یا دلیلَ من لا دلیلَ له. 

/ 6 نظر / 17 بازدید
حمید مشایخی راد

این یکی جدی خیلی قشنگ بود دمت گرم خیلی حال کردم با این یکی ممنون یاعلی

زهیر

آنسوی ناکامی ها خدایی ست که داشتنش جبران همه ی نداشتن هاست...

مامانیت

فدای کلام شیرنت که سرچشمه اش نور است[گل]

مسافر

همیشه هست ها اما این لحظه ها بودنش بیشتر ملموسه بیشتر درک میشه کاش همیشه اینقدر بودنش رو احساس کنیم بودن هیچ کدام از آنها هم نمی تواند ذره ای با بودنش برابری که نه حتی کمی هم مثل او باشد در پناه خدا [گل][قلب]

مينا

اوي هميشگي، براي منِ گاه گاه، آنقدر مايه مي گذارد كه در مي مانم از اين همه محبتي كه به واقع، ناتوانم از به جا آوردن سپاس گزاريش، آن طور كه شايسته اوست... . مثل هميشه، عالي بود.