بهار نارنج

مثل عطر بهار نارنج وقتی توی کوچه‌باغ‌های اردیبهشتی دیارم بپیچد...

مثل ماهی‎های پرنده

یک: زود غرق می‎شوم توی حوض زندگی. می‎روم تا عمق‌ها. آن پایین‌ها جذاب است. چیزهای هیجان‌انگیزی برای دیدن و تجربه‌کردن هست که آدم را حسابی سرگرم می‎کند. یادم می‎رود همین بالاها شنا کنم. آن‎قدر که بشود سرم را گاهی از آب بیاورم بیرون. هوایی بخورم،  آسمان را هم ببینم و آفتاب را. آن‎قدر آلوده‌ی عمق شده‌ام که حواسم هم اگر باشد حوصله‌ام نمی‎شود بیایم بالا، شما که می‎دانید، عمودی شناکردن سخت است؛ خلاف جاذبه‎‌ی زمین. همین پایین‎ها سرَم گرم زندگی‎ست. مثل خیلی‎های دیگر. تاریک؟! هست. زخمی هم می‎شوم، نفس هم کم می‎آورم، رمقم هم می‎رود، اما خب، اقتضای شنا کردن توی عمق همین است و من پذیرفته‌ام. من پذیرفته‌ام...

دو: مردم را جمع کرده بود توی آن مسجد کوچک دوست‌داشتنی، لابد تکیه داده بود به هم‌‎آن تنه‎ی نخل، نگاهشان کرده بود و گفته بود: « ماهِ خدا دارد کم‌کم به شما رو می‎کند»×... انگار گفته باشد بیایید بالا، بالاتر، یک ماه هم که شده نور را تجربه کنید، آسمان و آفتاب را. آفتاب را...

سه: شنا کردن تا بالا سخت است. این پایین‌ها هم زندگی به نظر راحت و جذاب می‎آید. هر چه نباشد عادت کرده‌ام ... اما خب، حالا که گفته‌ای می‎آیم. یک ماه آن بالاها می‎مانم. می‎گویند هوا هست، نور هست، آسمان هست. برای یک‎ماه خیلی بد هم نیست انگار. شاید به سختی‎اش بیارزد.    

 

× انه قد اقبل الیکم شهرالله... 

  
نویسنده : مریم روستا ; ساعت ۱٠:٢٧ ‎ب.ظ روز ٢٤ خرداد ۱۳٩٤
تگ ها : ذکر

مهدوی بشویم

یک: قرآن، جایی گفته دعوت خدا و پیامبر را اجابت کنید، دعوتی که شما را به زندگی می‌خوانَد1. به شما مایه‌‎ی «حیات» می‎دهد. توی دعای عهد از خدا می‎خواهیم به واسطه‌ی او، با ظهور او، بنده‌هاش را حیات ببخشد2؛ زنده کند. توی زیارت جمعه این‌طور سلامش می‌دهیم: «سلام چشمه‌ی حیات»3! همه‌ی این‌ها یعنی اسم این گذران روزها، «حیات» نیست. آن کیفیت حقیقیِ زندگی فقط با بودن او، با آمدنش معنا می‎شود. که بیاید و به «حیات» دعوتمان کند و دعوتش را اجابت کنیم. برای چشیدنِ آن حقیقتِ زندگانی هم شده آدم هواییِ روزگار ظهور می‎شود.

 دو: این روایت4 - از حضرت جعفر صادق سلام خدا بر او - را چند ماه پیش دوستی برای مصطفی فرستاده بود. به این مضمون که اگر شیعه‌ی ما باشید و درست زندگی کنید، وقتی مردم بگویند فلانی با این‎همه خصوصیت خوب «جعفری» است؛ من شاد می‎شوم5. اگرنه، اگر اهل اخلاق و آداب نباشید، مردم می‎گویند: این هم شیوه‎ی تربیتِ جعفر6 ... معلوم است که دلم گرفت. دلم خواست من آن‌جوری باشم که مردم بگویند: «هذا مهدویٌّ» و شما شاد بشوید.

 سه: این روایتِ7 حضرت رضا سلام خدا بر او، برای روزگار ما بیشتر به روضه می‎مانَد. می‎شود نشست و با عبارت‌هاش گریه کرد. مثل بچه‌ها برای نبودن‌تان بهانه گرفت. آدم این‌ها را که می‌خواند بیشتر می‎فهمد چه فقدان عظیمی‌ست غیبتِ شما ... آه... ماه رمضان بیاید، شب‌ها بنشینیم افتتاح بخوانیم، برسیم به عبارتِ «انا نشکوا الیک... غیبه ولینا» و گریه کنیم برای غربت خودمان. برای نبودنِ شما.

 

 1. استجیبوا لله و للرسول اذا دعاکم لما یحییکم  سوره انفال/ آیه 24

2. و احی به عبادک

3. السلام علیک یا عین الحیوه

4. و بالإسناد عن صفوان بن یحیى ، عن أبی أسامة زید الشحام قل : قال لی أبو عبد الله علیه السلام اقرأ على من ترى أنه یطیعنی منهم ویأخذ بقولی السلام ، و أوصیکم بتقوى الله عز وجل ، والورع فی دینکم ، والاجتهاد لله ، وصدق الحدیث ، وأداء الأمانة ، وطول السجود ، وحسن الجوار ، فبهذا جاء محمد ( صلى الله علیه وآله ) ، وأدوا الأمانة إلى من ‹ صفحه 6 › من ائتمنکم علیها برا أو فاجرا ، فإن رسول الله ( صلى الله علیه وآله ) کان یأمر بأداء الخیط والمخیط صلوا عشائرکم واشهدوا جنائزهم ، وعودوا مرضاهم ، وأدوا حقوقهم ، فإن الرجل منکم إذا ورع فی دینه وصدق الحدیث وأدى الأمانة وحسن خلقه مع الناس قیل هذا جعفری ، فیسرنی ذلک ویدخل علی منه السرور ، وقیل هذا أدب جعفر ، وإذا کان على غیر ذلک دخل علی بلاؤه وعاره ، وقیل هذا أدب جعفر ، والله لحدثنی أبی ( علیه السلام ) ان الرجل کان یکون فی القبیلة من شیعة علی ( علیه السلام ) فیکون زینها آداهم للأمانة ، وأقضاهم للحقوق وأصدقهم للحدیث إلیه وصایاهم وودائعهم ، تسأل العشیرة عنه فتقول من مثل فلان إنه آدانا للأمانة ، وأصدقنا للحدیث.» (وسائل الشیعه/ ج 12/ باب اول)

 5. .. قیل هذا جعفریٌّ فیسرنی ذلک و یدخل علیّ منه السرور

6. ... و قیل هذا ادب جعفر

 7. الامام الانیس الرفیق و الولد الشفیق و الاخ الشقیق و الام البره للولد الصغیر و مفزع العباد فی الداهیه الناد: امام، همدمی رفیق و (مثل) برادری صمیمی، پدری مهربان و مادری دلسوز برای کودک است و پناه‌گاه بندگان در گرفتاری‎های سخت... 

  
نویسنده : مریم روستا ; ساعت ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱٢ خرداد ۱۳٩٤