بهار نارنج

مثل عطر بهار نارنج وقتی توی کوچه‌باغ‌های اردیبهشتی دیارم بپیچد...

و لباس التّقوی

با این لباس‌های چرکِ زندان، مهمانی راهم بدهند هم باید یک گوشه‌کناری خودم را سی روز گم و گور کنم که آدم حسابی‌ها نبینندم با این سر و وضع. ولی حیف که همه عشق این مهمانی به این است که توش پر آدم‌حسابی‌ست. توش می‌شود با آدم حسابی‌ها رفیق شد.رفاقت‌های عمری. چه بکنم من با این لباس‌ها؟! لباس فاخرِ مجلسی بخرم؟! با کدام پول؟ کدام مایه؟! اصلاً با همین لباس‌ها می‌آیم. همینی که هست. می‌خواستی دعوت نکنی. پر رو شده‌ام، نه؟! پررو بودم؛ انا الّذی علی سیّده اجتری. می‌خواهی بروم وسط مجلس، داد بزنم که من از زندان فرار کرده‌ام و  برای سی روز آمده‌ام مهمانی، این هم لباس‌های زندانم؟! نه، خوب نیست. تازه، غریبه‌ها چه می‌گویند؟! من همیشه حساب آبروی تو را کرده‌ام که داد نزده‌ام وضعم را. بیا و آقایی کن و تا مهمانی شروع نشده، خودت یک کاری بکن برایم که «از زندان، موی پالیده و جامه‌ی شوخگن و عالمی اندوه و خجلت توان آورد. مرا بشوی و خلعت فرست و مپرس.»1



1. خواجه عبدالله انصاری

  
نویسنده : مریم روستا ; ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ٦ امرداد ۱۳٩٠
تگ ها : درد

ما همه بنده و این قوم خداوندانند

اِن ذُکر الخیر کُنتم اَوّله و اَصله و مَعدنه وَ مأواه و مُنتهاه...1

فدایتان بشوم که اوّل و آخر همه خوبی‌ها خودتانید.

 

1. فرازی از جامعه کبیره

 

  
نویسنده : مریم روستا ; ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز ۳ امرداد ۱۳٩٠
تگ ها : ذکر

شعبانیه... 5

آخر کسی که گناه‌هاش خوارش کرده، کسی که جوانی‌ش را توی «مستیِ دوری»1 گذرانده، کسی که دلش به «ستر»2 خوش است را چه به «کَمال الاِنقِطاع اِلیک»؟! چه به نورانیت چشمِ دل «بضیاء نظرها الیک»؟! کسی که قلبش را «چرک‌های غفلت»3 کثیف کرده، چه به «تخرق ابصار القلوب حجب النّور»؟! بنده ذلیل را چه به «مقام من رجا الزّیاده من محبّتک»؟!
...
آه که تو چه‌قدر قد نگاه من را بلند می‌خواهی. آه که قد نگاه من چه‌ کوتاه است. آه که تو چه‌قدر افق خواسته‌های من را بالا می‌خواهی. آه که ظرف خواسته‌های من چه‌ کوچک است. چه‌قدر زود پر می‌شود.



1. فقد افنیت شبابی فی سکره التّباعد منک
2. قد سترت علیّ ذنوباً فی الدّنیا و انا احوج الی سترها علی منک فی الاخری
3. اوساخ الغفله

  
نویسنده : مریم روستا ; ساعت ۱:۱۱ ‎ق.ظ روز ٢ امرداد ۱۳٩٠
تگ ها : ذکر